Wat is liefde?

A-WL-Pic. 1

Vraag het de wetenschap niet!

Verliefdheid en liefde, speelt zo’n belangrijke rol in ons leven dat het redelijk is om aan te nemen dat er diepere onderliggende principes bij betrokken zijn.

We vragen ons daarom af:

‘Wat is verliefdheid en liefde’?

Hier zijn we op drijfzand beland.

Hoewel we allemaal weten welke gevoelens ‘verliefdheid’ en ‘liefde’ kunnen opwekken in ons, het verwoorden in zulke termen maakt het moeilijk ze objectief te definiëren.

Ook filosofen, dichters, musici en religieuze fanatici hebben allemaal geprobeerd deze concepten te omschrijven.

Niettemin, wanneer te veel dingen geassocieerd worden met een woord, dan verliest het al zijn betekenis.
Dit lot hoort de begrippen ‘verliefdheid’ en ‘liefde’ toe.

Om semantische geklets en emotionele valkuilen te vermijden, zijn de gladiatoren van de seculiere wetenschap naar het Colosseum geroepen om voor eens en voor altijd, à la Carpophorus de Bestiarius (de dieren gladiator), deze veelpotige fossieleosaurus die ‘liefde’ wordt genoemd, af te slachten.

A-WL-Pic. 2

Om te beslissen hoe dat beest te doden, werd overeengekomen dat:

‘liefde’ een emotionele toestand is (in dit geval een aantrekking tot iemand), die opgewekt wordt door omgevingscondities die complexe bio-neurochemische processen in het lichaam en hersenen aanzet, terwijl

‘verliefdheid’ het proces is waarbij iemand van neutraliteit naar iemand, overgaat naar een gevoel van liefde.

Met dit in het achterhoofd werden hersenscanners uitgeroepen tot wapen bij uitstek om deze meerpotige fossielenosaurus recht in zijn hart te steken.

A-WL-Pic. 3

Dr. Helen Fisher en Co (zogenaamde wereldleidende experts op het gebied van de biologie van liefde en aantrekking) stopten 37 mensen (mannen en vrouwen) in hersenscanners.

Tijdens deze experimenten werd aangetoond dat:

• testosteron en oestrogeen grotendeels betrokken zijn bij lust (geslachtsdrift)
• dopamine, noradrenaline en serotine zijn betrokken bij romantische liefde (aantrekkingskracht), en
• oxytocine en vasopressine betrokken zijn bij gehechtheid of verbintenis.

According to Fisher’s expertise:

• Lust evolved for the purpose of mating with a range of appropriate partners.
• Romantic love evolved to allow the partners to focus their mating energy at one at the time, thereby conserving courtship time and energy.
• Attachment evolved to allow entities to tolerate each other long enough to rise at least a single child together while they’re a couple.

Na de resultaten te hebben bekeken en gemotiveerd door seculiere aanleg, zegt Dr. Fisher, we citeren:

“Wij geloven dat romantische liefde een ontwikkelde vorm is van een van de drie primaire hersennetwerken die zijn geëvolueerd om de voortplanting van zoogdieren te sturen.”

Dus, volgens de seculiere wetenschap, kwam ‘liefde’ tot stand door blinde darwinistische processen, en activeert het biologische klokken bij de hogere zoogdieren, om hen aan te zetten tot de daad van verfijnde seksuele voortplanting.

In het kort, voor de wetenschap establishment is liefde in feite niets meer dan een slim trucje van hersenloos Moeder Natuur om het voortbestaan van de hogere zoogdieren te verzekeren.

Godinci ontkent niet dat voor het genereren van de gevoelens die gepaard gaan met ‘verliefdheid’ en ‘liefde’ , veel elektro-biochemische processen betrokken zijn, noch dat voor de instandhouding en voorzetting van soorten verschillende werkmechanismen moeten aanwezig zijn in de bezielde entiteiten voor de voltooiing daarvan.

Het bestuderen van de werkmechanismen die betrokken zijn bij de gevoelens we associëren met verliefdheid en liefde, kan inderdaad, zoals dr. Fisher duidelijk schetste, goede inzichten bieden aangaande hoe liefde-geassocieerde gevoelens worden geproduceerd, en chemische make-up relationele voorkeuren en houdingen beïnvloedt.

Niettemin kan ‘Godinci’, op verolatieve gronden, eenvoudig aantonen dat het concept van ‘verliefdheid en liefde’, het ‘voortplantingsprincipe’ voorafgaat, dus daarvan geen geëvolueerd bijproduct is.

Hoewel paarbinding, verwantschap en voortplanting, allemaal gerelateerd kunnen worden met verliefdheid en liefde, en de voorzetting van soort sterk kan bevorderen, kunnen all die dingen gebeuren in de afwezigheid van liefde (bijvoorbeeld, door handhaving).

Kortom, het reduceren van Verliefdheid en liefde tot een voortplantings-mechanisme, is een tactische fraude.

Godinci adviseert daarom, aan alle geile hengsten en merries van de seculiere wetenschappelijke gemeenschap, om voorzichtiger te zijn met dergelijke beweringen.

Per slot van rekening, zelfs een geharde cowboy kan het bij het verkeerde eind hebben.